Hayatta,
başarabildiklerin ve sürdürebildiğin
ısrarın
kadar
çocuksu, temiz
sevgin;
geleceği olmayan, parıltısız tozlu masalarda
körlere okutuluyor
olsaydı!
``yeniden başlamalı´´
dercesine,
sırtlar mıydın o'nu?
Körleşen devlerin;
öfke yığınları gibi akışkan sularında,
yüzeceğini biliyor olsan da...
köşe başında kıstırılmış dostlarının,
sıcaklığını hissedip, koşar adımlarla
çalı süpürgelerinden dokunmuş vatanını
kan damıtılmış görkemli gecenin
çiçekli uğurlanışlarında,
ezip geçer miydin?
kulak ardı ettiğin, inada indirgediğin tüm bu kaosun içinde,
yine de,
eksiltilmek istenen tek kişililiğini mübadele kılmadan,
ve yeniden
ölü kuşların yollarında
düşer miydin?
...
Bu içerik 38 kez okundu
paylas